Vrijdag

Gisteren (24 maart) was het zoals elke week weer zo ver. d'Yquem werd opgehaald.( ) Dit keer door opa. Ja echt waar, want haar vader zal wel weer aan het werk geweest zijn. (wanneer nou niet? ) Het is ook zo moeilijk en lastig, elke vrijdag weer. Het begint eigenlijk al op donderdagmiddag: "d'Yquem, morgen ga je weer naar papa." (Ik moet er echt dan al mee beginnen anders...nou lees maar) "Ik wil niet naar papa." "Waarom niet?" "Omdat ik niet moet." "Ja dat weet ik meissie, maar waarom dan niet." "Omdat ik niet wil." Als ik er dan al niet mee ophou, maar door ga dan gaat ze op een gegeven moment huilen. En dan moet ik haar weer troosten. En dan komen we bij vrijdagochtend. Ze kruipt eerst bij mama in bed voordat we naar binnen gaan om te ontbijten. Om haar gerust te stellen voor dat ze weggaat, laat ik haar standaard op de bank zitten met een bord met brood op schoot en dan mag ze van mij nog even tv kijken. Daarna gaan we rond 12.10 uur lekker even douchen en dan is ze 'aangekleed en wel' klaar om opgehaald te worden. Meestal om 12.30 uur wordt er al aangebeld. (De afspraak staat al een tijdje op 13.00 uur ) En dan begint het grote 'vechten'( !?!). Wie gaat het winnen? Mama natuurlijk . d'Yquem begint dan vlak na het douchen al met "Ik wil niet naar papa." "Waarom dan niet?" "Omdat ik niet moet." "Ja, je moet wel want dat is helaas zo de afspraak. Mama kan er ook niets aan doen!" "Maar ik wil bij jou blijven mama." (Au en dat doet pijn hoor) En dan vooral als ze beneden is en dan de deur nog open moet om naar buiten te gaan. Eenmaal buiten dan blijft ze nog even huilen en wil ze nog steeds niet. Maar als ze eenmaal lopen en verder in de straat is dan is ze al aardig rustiger. Alleen gisteren ging ze dan een keer zonder huilen weg. Ze zei nog wel voordat ze weg ging dat ze mij zou gaan missen. Ondanks dat ze druk is en af en toe niet wil luisteren mis ik haar wel elk weekend weer heel erg veel.